تا به حال مانده ای میان ندانسته هایی که هر دقیقه مغزت را متلاشی میکنند و قلبت را از جا میکَنَند؟ مانده ای میان 3 سال دوستت دارم و نمیدانم های یک نفر که ادعا می کرد عاشق است؟ مانده ای بین چه کنم چه کنم های خودت؟ دیده ای که دستهایت از همان نوک انگشت شروع میکند به بی حس شدن میرسد به قفسه سینه ات، به قلب، تپش های قلبت را شنیده ای که گوش های گرفته ات را از درون کر میکند و تو هیچ کاری نمیتوانی بکنی؟ فقط دلت میخواهد بمیری و خلاص. مانده ای بین هق هق گریه هایت و نفسی که دیگر هق هق بعدی را بالا نمی آید انگار؟

این منم، خسته تر از همه لحظات زندگی ام، خالی تر از همیشه، دیگر نه تنها تکه های گمشده ام نیست بلکه خودم هم گم شده ام.گمم، گیجم، بی پناهی می بُرَدم،تنهایی می خراشدم، و سیل ناباوری بنیانم را میکَنَد.

آغوش ات اندک جایی بود برای مردن، اندک جایی برای ماندن، دیگر نیست، برای من نیست. دستهایت یقین بود و آرامش، دیگر نمیدانم از نوازش کدام تن بازگشته اند. دیدگانت پر بود از حس عزیز دوست داشتن، من دیگر نگاهت را باز نمیشناسم. صدایت هُرم  گرم نفست بود و بس، غریب وار می شنوم کلمات نا آشنای سرد را که....

تا به حال مانده ای میان این همه که بدانی نبودن چقدر خواستنی میشود برای آدمی؟ دست و پا زده ای میان این همه که بدانی چطور از درد به خودت میپیچی و نمیمیری؟ خفه شده ای میان تک تک خاطراتت و این همه هجوم نامردانه انسانی که اعتماد کرده ای که بدانی آدمی سیر میشود از زندگی،آدمی مرگ میشود هر لحظه،آدمی می خواهد قلبش را از جا بکند که دیگر نتپد برای این همه،آدمی بالا می آورد خودش را هی هی هی...و تمام نمیشود این بغض لعنتی و تمام نمیشود این نفس های لعنتی...

من گم شده ام، می فهمید؟کسی می فهمد معنی دردناک این جمله را؟ من گم شده ام، میان آن همه که رفت من هم رفته ام، از دست،از یاد،از زندگی، از عشق، از اعتماد، از خواستن های بی پروا، از خودم ، از امید، آرزو،آغوش، کلام های نگفته...

کسی که قول داده بود آدم ته دنیای من شود، ته دنیای مرا نقش می زند، رنگ میکند، طرح می زند. ویران شدنم را به تماشا نشسته ام.