نمیدانم از کجا باید شروع کنم...

فقط می دانم حرف های زیادی هست که میان دم و بازدم هایم قورت داده ام، می دهم هنوز. هنوز بوی خیابان های باران خورده که می آبد من میمانم و دردی که قلبم را از جا میکند و بغضی که نه اشک می شود نه پایین می رود. هنوز درد میکند جای زخم هایی که حالا فکر میکنم اگر تو زدی من بودم که پیشتر اوردم برای زخمی دوباره.اما این چیزی ار دردش را نمی کاهد فقط عمیق تر درد می کند و من بیشتر و بیشتر از خودم گله مند می شوم.خشمگین میشوم و دست آخر اشک هایم به حال خودم سرازیر می شوند.

این روزها اشک هایم فقط برای خودم از گونه هایم می غلتند، تنها بهانه شان خودم هستم.

هر بار از من می پرسی دلت تنگ من نشد؟ و خیره می مانی به لب هایم ....جواب میدهم: نه! همین یک کلمه و تو همان طور خیره می مانی و میبینم که درونت می آشوبد و دم نمی زنی! شابد هم می گویی جای اعتراض نیست خودم کردم!

دلم تنگ نمیشد.تنگ هیچ چیزی که بوی تو را بدهد حتی! فقط دلم مچاله میشد اگر چیزی بوی تو را می داد. و یاد تک تک کلمات و نگاه هایت که زخم زده بود درد می گرفت. دلم تنگ شده.همین حالا.الان.و چیزی ندارم برای گفتن.بغض خفه ام می کند و من فنجان چای را میان دست هایم محکم تر می فشارم/هی آرام باش آرام آرام...

دلم مادرم را می خواهد که سخت گریه کنم و او گریه نکند.چیزی که امکان ندارد.

چرا همه چیز اینقدر سخت شده است؟ حتی خواستن ساعتی با تو بودن؟حتی هوای چند قدم راه رفتن با تو ؟ انهم زمانی که میگویی من تنها امید زنده بودن توام...

 

نوشته شده در ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ٦:٢٤ ‎ب.ظ توسط نگار نويدي نظرات () |